Οι εποχές των 25 χιλιάδων διαρκείας και των sold out του ΟΑΚΑ ανήκουν στο 2004, όταν η ΑΕΚ περνούσε από την Κολυμβήθρα του Σιλωάμ του 44 και αποδιδόταν λευκή στην κοινωνία. Σήμερα οι 10 χιλιάδες είναι μια αξιοπρεπέστατη παρουσία θεατών στο ΟΑΚΑ και η Ριζούπολη των 14 χιλιάδων θέσεων πρέπει να καλύπτει τις ανάγκες της ΑΕΚ. Επίσης, ο αγωνιστικός χώρος είναι κοντά στις κερκίδες και το γήπεδο γίνεται πιο έδρα και από θέση είναι δυο τσιγάρα δρόμος από τη Νέα Φιλαδέλφεια, άρα κοντύτερα στην παραδοσιακή έδρα της ομάδας. Τέλος, ο Πέτρος Παππάς έχει καλή σχέση με τον χρηματοδότη του Απόλλωνα Σταμάτη Βελλή και στο παρελθόν είχε βοηθήσει οικονομικά την ομάδα. Αλλά σε αυτό το σημείο τελειώνει και το λευκό σύννεφο με το silver lining και αρχίζουν τα μαύρα σύννεφα στη μετακίνηση της ΑΕΚ από το ΟΑΚΑ στη Ριζούπολη.

 

Πρόσφατα και μετά το ματς με τον Πανσερραϊκό στη Ριζούπολη η διοίκηση της ΑΕΚ είχε ενδιαφερθεί για να χρησιμοποιήσει το γήπεδο ως μόνιμη έδρα. Η μετακίνηση είχε απορριφθεί όταν έμαθαν ότι το νοίκι που ζητεί ο Απόλλων είναι 40 χιλιάδες ευρώ, ποσό που θεωρήθηκε υπέρογκο. Επίσης, εκτός αν ο Απόλλων αλλάξει έδρα, με ματς να γίνονται μία ή δύο φορές την εβδομάδα ο αγωνιστικός χώρος θα καταπονηθεί και εκτός του ότι θα χρειάζεται αυξημένη και προσεκτική συντήρηση, το γήπεδο θα πρέπει να ξανασκαφτεί και να μπει νέος χλοοτάπητας. Η ΑΕΚ θα πρέπει να ανεβάσει τις τιμές των διαρκείας, μια και σε γήπεδο των 14 χιλιάδων και με ένα πέταλο για τα συνδεσμιακά δεν σηκώνει λογικές του «όλοι οι καλοί χωράνε». Τέλος, τα μικρά γήπεδα θέλουν και καλύτερη αστυνόμευση. Στο ΟΑΚΑ, αν στο γήπεδο μπουν 50 άτομα και κάτσουν στις στροφές των κουλουάρ του στίβου, μπορεί και να μην τα προσέξεις. Σε ένα γήπεδο χωρίς στίβο σημαίνει ότι θα βρίσκονται μέσα στον αγωνιστικό χώρο, άρα το ματς προσωρινά ή μόνιμα πρέπει να διακοπεί. Και η σημερινή διοίκηση δεν είναι από αυτές που ελέγχουν την κερκίδα.

 

Εδώ δεν ελέγχουν αυτά που λένε… Με διοίκηση που πάνω από τους μισούς είναι δικηγόροι, χθες από την ΑΕΚ έβγαινε ότι έστειλαν εξώδικο που ζητούσαν οκτακόσιες χιλιάδες από τη διοίκηση του ΟΑΚΑ για διαφυγόντα κέρδη από τη διεξαγωγή του ματς με την Νταντί στο Καραϊσκάκη, αλλά ακόμα δεν έχουν πάρει απάντηση και οι καταγγελίες για τα χρέη είναι αντίδραση στο εξώδικο. Ακούγονται αυτά και θα τρίζουν τα κόκαλα του Peabody και του Nixon. Η ΑΕΚ μπορεί να αξιώσει από οκτώ ευρώ μέχρι οκτώ εκατομμύρια ευρώ για διαφυγόντα κέρδη και μπορεί να ενημερώνει με εξώδικα τη διοίκηση του ΟΑΚΑ, αλλά το μόνο που χρησιμεύουν τα εξώδικα είναι, αν η υπόθεση πάει στο δικαστήριο, να μην μπορεί η πλευρά του ΟΑΚΑ να υποστηρίξει ότι δεν το ήξερε. Μόνο που τα όποια διαφυγόντα κέρδη τα ορίζει το δικαστήριο, αλλά αγωγή δεν έχει ακόμα γίνει. Εδώ να προσθέσω και μία καμαρωτή παπαριά που είχε γραφτεί όταν το θέμα των οφειλών στο ΟΑΚΑ είχε πρωτοσκάσει. Οτι η διοίκηση της ΑΕΚ δεν πληρώνει επειδή αν το ΟΑΚΑ έχει αξίωση για τα νοίκια, και αυτή το ίδιο έχει για το ματς με την Νταντί. Μόνο που αν ήταν έτσι, η διοίκηση της ΑΕΚ θα μπορούσε να στείλει ένα εξώδικο και να λέει ότι έχασε τρία εκατομμύρια επειδή το ματς έγινε στο Καραϊσκάκη και το ΟΑΚΑ να πρέπει να δώσει και ενάμισι εκατομμύριο μπροστά μέχρι να γίνει η δίκη. Μα τον Peabody και τον Nixon μπορεί κανείς να μην έχασε υποτιμώντας την ευφυΐα των ανθρώπων και των δημοσιογράφων, αλλά εδώ ο πήχης έχει μπει πολύ ψηλά.

 

 

Πριν από κάποια χρόνια μιλούσα με ένα στέλεχος εταιρείας δημοσκοπήσεων που μου έλεγε ότι υπάρχουν ερωτήσεις που δεν μπαίνουν επειδή όλοι θα απαντήσουν ψέματα. Οτι, για παράδειγμα, αν μπει η ερώτηση «πλακώνετε στις γρήγορες καμιά φορά τη μάνα σας;», όλοι θα απαντήσουν «ποτέ». Και μετά συμπλήρωσε: «Μπορεί η πλειοψηφία να μην πλακώνει τη μάνα της στους μύτους, αλλά ο ένας στους δέκα ένα βολεδάκι κάπου κάπου θα το ρίχνει».

 

Απειρες φορές απαντάμε λέγοντας πράγματα που οι άλλοι περιμένουν να ακούσουν και ένα κάρο κόσμος συνειδητά ή ασυνείδητα το εκμεταλλεύεται. Από τους ερασιτέχνες αθλητές, μέχρι τους προέδρους των ομάδων που έχουν οικονομικά προβλήματα ή θέλουν να χτίσουν γήπεδο, η πρακτική είναι ίδια. Συναντιούνται με έναν υπουργό, υφυπουργό ή γενικό γραμματέα και, όταν βγαίνουν, δηλώνουν ότι έμειναν ευχαριστημένοι από την κατανόηση και ότι ο πολιτικός είπε ότι η πολιτεία θα βοηθήσει. Και από εκείνη τη μέρα ξεκινάει μια ιστορία: «Τι κάνει η πολιτεία που είχε δεσμευτεί ότι θα συμπαρασταθεί;» και αν κάποιος αναρωτηθεί πότε είχε δεσμευτεί, η απάντηση είναι «γιατί, τότε το είχε διαψεύσει;». Προφανώς όχι. Γιατί είναι κομμάτι δύσκολο να βγει ένας παράγοντας από συνάντηση με πολιτικό, να πει «ο υπουργός έδειξε κατανόηση και δήλωσε ότι θα μας συμπαρασταθεί» και ο υπουργός να απαντήσει «ούτε το ένα, ούτε το άλλο».

 

Η ιστορία με τις footbally correct απαντήσεις, που κοτσάρονται στο στόμα του συνομιλητή σε κατ' ιδίαν συνομιλία και δύσκολα διαψεύδονται, είχε κλασικό παράδειγμα στη συνάντηση της τριμελούς του Παναθηναϊκού με τους οργανωμένους της ομάδας. Το αντικείμενο ήταν η αποφυγή τιμωρίας στα επόμενα εκτός έδρας ματς. Στο ρεπορτάζ, όμως, μετά τη συνάντηση προστέθηκε και ότι η τριμελής δεσμεύτηκε ότι ο Σισέ δεν πουλιέται. Με την πληροφορία να «κιτρινίζεται» και να γίνεται «δεν πάει πουθενά», «μια ζωή Πανάθα» και τα σχετικά και την επιτροπή να βρίσκεται στην εξής δύσκολη θέση. Να μη διαψεύσει το θέμα και το καλοκαίρι, αν ο Σισέ φύγει, να λένε «αυτοί δεν είχαν πει ότι θα τον κράταγαν;» ή να το διαψεύσουν και να δουν την επόμενη μέρα πρωτοσέλιδο «θέλουν να πουλήσουν τον Σισέ». Τελικά η κατάσταση βολεύτηκε με ένα «θα μείνει, εκτός αν δεν το θέλει» και η κατάσταση γύρισε και πάλι στην πραγματικότητα. Οι μόνοι παίκτες που δεν πουλιούνται είναι αυτοί που δεν ακούστηκε η σωστή τιμή.